زمینه و هدف: بررسی دوز جذبی بیماران در آزمون های مختلف می تواند اطلاعات مفیدی را در جهت تخمین ریسک پرتونگاری به دست دهد. در این مطالعه میزان دوز جذب سطحی بیماران در آزمون های CBCT، سی تی اسکن اسپیرال و سی تی اسکن معمول مقایسه گردید.روش بررسی: به منظور اجرای این مطالعه تجربی، تعداد 81 عدد تراشه TLD کالیبره شده مورد استفاده قرار گرفت. به منظور تخمین دوز جذب سطحی نواحی مرکزی میدان تابشی، ناحیه تیرویید و نواحی خارج از فیلد، تراشه هایTLD  به ترتیب بر روی پوست ناحیه صورت، ناحیه تیرویید و انتهای جناغ سینه بیماران مراجعه کننده جهت تصویربرداری از سینوس های پارانازال نصب شدند. در این مطالعه از آزمون آماری واریانس یک طرفه و Turkey استفاده گردید.یافته ها: دوز جذب سطحی ناحیه مرکزی میدان تابشی در تکنیک CBCT در حدود 0.79±0.09 میلی گری برآورد شد. درحالیکه در تکنیک سی تی اسکن معمولی و اسپیرال به ترتیب مقادیر 18.84±4.12 و 16.31±3.71 میلی گری نتیجه شد. همچنین نواحی خارج از فیلد تابشی دوزی در حدود 54 درصد دوز جذب سطحی ناحیه مرکزی میدان تابشی را دریافت کردند. نتایج اختلاف معنی دار بین نوع آزمون ها و دوز دریافتی بیماران را نشان داد ( .(P=0.016به طوریکه کمترین دوز جذب سطحی در نواحی مختلف مربوط به تکنیک CBCT و بیشترین آن به تکنیک سی تی اسکن معمول مربوط بود.نتیجه گیری: اختلاف دوز جذب سطحی نواحی مرکزی میدان تابشی در دو تکنیک سی تی اسکن اسپیرال و معمول در مقایسه با تکنیک CBCT در حدود 24 برابر ارزیابی شد. همچنین بالاترین دوز تابشی مربوطه به ناحیه مرکزی میدان تابشی و کمترین آن مربوط به نواحی خارج از فیلد تابشی بود.

مقدمه: انسداد مجاری صفراوی دارای علل گوناگون است، که مهمترین آن سنگ های صفراوی، تومورهای مجاری صفراوی و تومورهای سرپانکراس است. کلانژیو پانکراگرافی با اندوسکوپ مدت هاست که به عنوان استاندارد طلایی تشخیصی یرقان انسدادی مطرح است، اما یک روش تهاجمی است، که می تواند عوارضی بسیار مانند پانکراتیت، پارگی، خونریزی و کلانژیت برای بیمار ایجاد کند. همچنین، قادر به نشان دادن تهاجم تومور به اندام های مجاور نیست. از سوی دیگر، سی - تی اسکن اسپیرال، به علت ایجاد تفکیک عالی سیستم صفراوی از پارانشیم کبدی  و انکراس، باعث مشاهده آشکار دستگاه صفراوی از سطح مجاری درون کبدی تا آمپول واتر می گردد و قادر به نشان دادن تهاجم تومور به اندام های مجاور و دست اندازی کبدی است. هدف این بررسی، ارزیابی کارایی سی – تی اسکن اسپیرال در سبب شناختی (اتیولوژی) انسداد مجاری صفراوی بود. روش کار: در این بررسی، سی - تی اسکن اسپیرال در 46 بیمار مبتلا به انسداد صفراوی، تایید شده با آزمایش های کبدی و سونوگرافی، انجام شد. در همه موارد، سی - تی اسکن با دستگاه توشیبا مدل Xvision/EX و به روش اسپیرال از ناحیه شکم و با ماده حاجب خوراکی و تزریقی انجام گردید. در آغاز، سطح انسداد مجرای صفراوی (درون کبدی، بیرون کبدی ودر سطح پانکراس) تعیین شد و سپس، علت انسداد مجاری صفراوی و یافته های همراه مانند دست اندازی کبدی، تهاجم تومور به عروق پیرامون و بزرگی گره های لنفی بررسی گردید و پس از آن، یافته های سی - تی اسکن اسپیرال با کلانژیوپانکراتوگرافی با اندوسکوپ مقایسه شد. یافته ها: سی - تی اسکن در همه 46 مورد، سطح انسداد مجاری صفراوی را به درستی تشخیص داد (دقت 100 درصد) در این بررسی، در 20 بیمار علت انسداد مجاری صفراوی، آسیبی در پانکراس بود که سی - تی اسکن همه موارد را به درستی تشخیص داد (دقت 100 درصد). در 18 بیمار، علت انسداد مجاری صفراوی آسیبی در مجرای مشترک صفراوی بود که از 12 بیمار مبتلا به سنگ مجاری صفراوی، 10 مورد با سی -  تی اسکن با مشاهده مستقیم سنگ، تشخیص داده شدند. (دقت 83 درصد). در دو بیمار علت انسداد، جای ترمیم زخم ناشی از مداخلات درمانی پیشین بود، که هر دو مورد به درستی تشخیص داده شد (دقت 100 درصد). کمترین دقت تشخیصی در مرد کلانژیوکارسینوم، مجرای مشترک صفراوی با دقت 25 درصد بود، که تنها یک مورد از چهار بیمار با سی- تی اسکن تشخیص داده شد. در هشت بیمار، انسداد مجاری صفراوی به علت آسیب های درگیر کننده مجاری صفراوی درون کبدی و ناف کبد بود، که در دو مورد، بیمار مبتلا به کلانژیت اسکلروزان اولیه، یک مورد با گره های لنفاوی بزرگ مجاور و یک مورد التهاب به درستی با سی - تی اسکن تشخیص داده شدند و باز هم، کم ترین دقت تشخیصی در کلانژیوکارسینوم (دو از چهار مورد با دقت تشخیصی برابر 50 درصد) بود. روی هم رفته، به نظر می رسد که سی - تی اسکن با درصد اطمینان بالایی قادر به تشخیص آسیب های انسداد مجاری صفراوی پانکراس، گره های لنفاوی مجاور، جای ترمیم زخم و کلانژیت اسکلروزان اولیه باشد، اما قادر نیست به دقت، کلانژیوکارسینوم را تشخیص دهد. روی هم رفته، در بررسی کنونی دقت سی - تی اسکن اسپیرال درتشخیص سطح انسداد مجاری صفراوی 100 درصد کلی در تشخیص آسیب شناختی و علل انسداد مجاری صفراوی برابر 84.7 درصد بود. نتیجه: برای ارزیابی بیماران مبتلا به یرقان انسدادی، بهتر است از سی - تی اسکن اسپیرال به عنوان روش تشخیصی اولیه استفاده شود و کلانژیو پانکراتوگرافی با اندوسکوپ برای موارد ناشناخته و یا نامشخص و یا بیمارانی که بر پایه یافته های سی - تی اسکن نامزد انجام مداخلات درمانی تهاجمی هستند، نگه داشته شود.

زمینه و هدف: دقت و اعتبار سی تی اسکن در ارزیابی محل قرارگیری ایمپلنت توسط تحقیقهای متعدد به اثبات رسیده است، اما در مورد دقت و اعتبار تکنیک توموگرافی نظرات متفاوتی ارایه شده است. هدف از این مطالعه ارزیابی میزان دقت و اعتبار اندازه گیریهای تشخیصی توموگرافی اسپیرال نسبت به سی تی اسکن اسپیرال در فک بالا می باشد.روش بررسی: در این مطالعه تجربی ـ آزمایشگاهی (In Vitro)، از هشت جمجمه خشک شده انسانی که بی دندان کامل یا دارای چند ناحیه بی دندانی در فک بالا بودند استفاده گردید. تعداد پنجاه ناحیه بی دندانی به عنوان مکانهای بالقوه ایمپلنت انتخاب شدند. این نواحی عبارت بودند از: هشت نقطه در ناحیه میدلاین، 14 نقطه در ناحیه کانین ها، 15 نقطه در ناحیه پری مولرها و 13 نقطه در ناحیه مولرها. نواحی فوق با دو روش توموگرافی اسپیرال و سی تی اسکن اسپیرال تصویربرداری شدند. از روی تصاویر بازسازی شده سی تی اسکن و توموگرام ها ابعاد استخوانی خاصی اندازه گیری گردید. این ابعاد عبارت بودند از:1) فاصله بین سطح آلوئولار و کف بینی یا سینوس ها (ارتفاع).2) فاصله باکوپالاتال ریج آلوئولار در میانه ارتفاع (پهنا).ارقام به دست آمده از توموگرافی اسپیرال و سی تی اسکن اسپیرال جهت مقایسه در جدول مخصوص ثبت شدند. برای بررسی اعتبار انـدازه گیـریهای انجـام شده بـه روش Interdevice Interobserver و از آزمـون Intraclass Correlation Coefficients مـدل One-Way Random Effects استفاده شد.یافته ها: از مقایسه کل صد اندازه به دست آمده از دو روش توموگرافی اسپیرال و سی تی اسکن اسپیرال، تعداد شش اندازه، تفاوت بیش از یک میلی متر را نشان داد. میزان دقت و صحت اندازه گیری ارتفاع و پهنای نقاط مورد نظر به ترتیب 96% و 92% و در مجموع 94% بود. این مقیاس به تفکیک در ناحیه مولرها 100%، ناحیه پری مولرها 86.7%، ناحیه کانین ها 93.3% و ناحیه میدلاین100 % بود. میانگین اختلاف اندازه گیری بین این دو تکنیک 0.66 میلی متر بود. میزان پایایی اندازه گیریها در مجموع 96% بود.نتیجه گیری: در مجموع می توان این طور نتیجه گرفت که در تصویربرداریهای مورد نیاز ایمپلنت می توان با اطمینان از تکنیک توموگرافی اسپیرال استفاده کرد.

زمینه و هدف: تروما علت اصلی مرگ و میر در افراد 1-44 ساله و سومین علت شایع مرگ در تمام سنین است. ترومای شکم حدود 25% موارد را به خود اختصاص می دهد و علت اصلی مرگ، تاخیر در تشخیص و درمان است. سی تی اسکن به عنوان وسیله کمک تشخیصی همراه با معاینه و سایر روش های دیگر در این مورد به کار گرفته می شود. هدف از انجام مطالعه بررسی ارزش تشخیصی سی تی اسکن در ترومای شکم در بیمارستان های الزهرا (س) و آیت اله. کاشانی می باشد تا در صورت وجود اختلاف احتمالی بین حساسیت و ویژگی سی تی اسکن ذکر شده در مطالعه ما با کتب مرجع و شرایط موجود راه حل های مناسبی ارایه گردد.مواد و روش ها: مطالعه به صورت توصیفی تحلیلی بوده و جهت اجرای آن پرونده 120 بیمار دارای ترومای احشای توپر(کبد، طحال، کلیه) که دارای برگ گزارش سی تی اسکن و لاپاراتومی بودند، در یک دوره 8 ساله انتخاب و نتایج حاصل از آن در فرم جمع آوری اطلاعات وارد شد. سپس اطلاعات دسته بندی شده و به جدول مربوطه منتقل گردیده و محاسبات آماری انجام گرفت. جهت بررسی ارزش تشخیصی سی تی اسکن در ترومای شکم از آزمون آماری کای اسکوئر استفاده شد. حساسیت و ویژگی سی تی اسکن نسبت تشخیص زمان لاپاراتومی محاسبه شد. P<0.05 در آزمون ها معنی دار تلقی شد. یافته ها: نتایج این تحقیق عبارت است از: توزیع فراوانی ترومای طحال در سی تی اسکن 50.8%، در لاپاراتومی 65%، حساسیت سی تی اسکن در ترومای طحال 73.1%، ویژگی آن 90.5%، ارزش اخباری مثبت 93.4%، ارزش اخباری منفی 64.4% و دقت تشخیصی 79.2% بوده است. توزیع فراوانی ترومای کبد در سی تی اسکن 29.2%، در لاپاراتومی 28.3%، حساسیت سی تی اسکن در ترومای کبد 64.7%، ویژگی 84.9%، ارزش اخباری مثبت 62.9%، ارزش اخباری منفی 85.9%، و دقت تشخیصی 79.2% بوده است. توزیع فراوانی ترومای کلیه در سی تی اسکن 23.3%، در لاپاراتومی 26.7%، حساسیت سی تی اسکن در ترومای کلیه 81.2% و ویژگی آن 97.8%، ارزش اخباری مثبت 92.9%، ارزش اخباری منفی 93.5% و دقت تشخیصی 93.3% بوده است. توزیع فراوانی وجود آسیب در سی تی اسکن 79.2%، در لاپاراتومی 89.2%، حساسیت سی تی اسکن در وجود آسیب 86.9%، ویژگی آن 84.6%، ارزش اخباری مثبت 97.9%، ارزش اخباری منفی 44% و دقت تشخیصی 86.7% بوده است.نتیجه گیری: با مقایسه نتایج این تحقیق و سایر تحقیقات مشخص شد که ارزش تشخیصی سی تی اسکن کمتر از موارد ذکر شده در سایر تحقیقات بود و علت این اختلاف می تواند مربوط به عدم تشخیص پارگی تاخیری طحال به علت استفاده از دستگاه های معمول سی تی اسکن، عدم استفاده از دستگاه Spiral CT در تمام اوقات شبانه روز، عدم انجام سی تی اسکن با پروتکل استاندارد مناسب جهت موارد تروما و اختلاف نظر بین رادیولوژیست ها در تفسیر یافته های موجود در سی تی اسکن بیماران ترومایی باشد. بنابراین با توجه به شرایط موجود و هزینه بری انجام این گونه ارزیابی ها برای بیماران و سیستم بهداشتی توصیه می شود بر روی معاینه فیزیکی به جای تقاضای بی مورد ارزیابی پاراکلینیک تاکید بیشتری صورت گیرد.

زمینه و هدف: سی تی اسکن اسپیرال دقت تشخیصی بیماران مبتلا به درد شکم حاد را افزایش داده است. در این مطالعه نتایج سی تی اسکن اسپیرال و سونوگرافی را در مقایسه با رادیوگرافی ساده شکم در بیماران مبتلا به درد شکم حاد غیرترومایی را ارزیابی می کنیم.روش بررسی: داده های مربوط به 91 بیمار متوالی با درد شکم حاد غیرترومایی مراجعه کننده به بخش اورژانس بیمارستان سینا که تحت سی تی اسکن اسپیرال قرار گرفتند، مورد ارزیابی قرار گرفت. علاوه بر سی تی اسکن رادیوگرافی ساده و سونوگرافی به ترتیب برای 64 و 66 بیمار انجام شد. حساسیت، ویژگی و دقت تشخیصی روش های تصویربرداری بر اساس تشخیص نهایی با یافته های عمل جراحی، پاتولوژی و پی گیری بالینی بیماران مورد مقایسه قرار گرفت.یافته ها: از بین 91 بیماری که مورد ارزیابی قرار گرفتند، حساسیت، ویژگی و دقت تشخیص سی تی اسکن اسپیرال به ترتیب 92.2%، 92.86% و 92.3% بود. گزارش های مربوط به رادیوگرافی بیماران حساسیت، ویژگی و دقت تشخیصی 13.2%، 72.7% و 23.4% بود. سونوگرافی برای ارزیابی درد شکم حاد حساسیت، ویژگی و دقت تشخیصی 73.2%، 90% و 75.7% داشت. نتیجه گیری: این مطالعه دال بر این است رادیوگرافی ساده شکم یک تکنیک تصویربرداری با حساسیت و دقت تشخیصی پایین برای ارزیابی درد شکم حاد غیرترومایی در بین بیماران مراجعه کننده به بخش اورژانس محسوب می شود. سی تی اسکن اسپیرال یک تکینک با دقت تشخصی بالا برای ارزیابی مبتلایان به درد شکم حاد غیرترومایی با امکان تصویربرداری در شرایط اورژانس محسوب می شود.

زمینه و هدف: ورود سی تی اسکن، انقلابی در تشخیص بیماریهای عصبی ایجاد کرد. این مطالعه به منظور بررسی نتایج سی تی اسکن مغز در کودکان و ارتباط یافته های آن با علت درخواست سی تی اسکن انجام گرفت.روش تحقیق: در یک مطالعه توصیفی - مقطعی، سی تی اسکن مغزی 100 کودک که به صورت متوالی از مهرماه سال 1384 به واحد سی تی اسکن بیمارستان شهید صدوقی مراجعه کرده بودند، بررسی شد.یافته ها: سی تی اسکن مغزی 40 دختر و 60 پسر با میانگین سنی 42.17±49.17 ماه بررسی شد که در 61% طبیعی بود. میزان سی تی اسکن غیر طبیعی مغزی در شیرخواران زیر یکسال بطور معنی داری بیشتر بود. شایع ترین موارد غیر طبیعی شامل آتروفی مغز (21%) و خونریزی داخل جمجمه ای (5%) و شایع ترین علت درخواست سی تی اسکن تکرار تشنج (35%) و تاخیر تکاملی (25%) بود. همه بیماران با تشنج فوکال و 61% از موارد تاخیر تکاملی، گزارش غیر طبیعی داشتند. شایعترین تشخیص های نهایی اختلال ساختاری مغز و صرع، هر کدام 29% را شامل می شدند. سی تی اسکن مغزی در 29.4% از موارد مننژیت، 17.2 % از بیماران با صرع و در 42% از کل بیماران با تشخیص نهایی اختلال ساختمانی مغز، غیر طبیعی گزارش شد.نتیجه گیری: سی تی اسکن در مننژیت بدون اختلال هوشیاری و اولین تشنج ژنرالیزه و با معاینه عصبی نرمال، سردرد بدون علایم خطر چندان کمک کننده نبود و MRI در تشخیص تاخیر تکاملی و اختلال ساختمانی مغز، مفیدتر می باشد.

زمینه هدف: استفاده از سی تی اسکن در تشخیص بیماری های کودکان در طی دو دهه گذشته به طور چشمگیری افزایش یافته است، به گونه ای که یازده درصد از سی تی اسکن های انجام شده در هر سال در ایالت متحده آمریکا مربوط به اطفال می باشد. این روند منجر به افزایش دریافت اشعه در اطفال و اثرات بالقوه ی زیانبار آن گردیده است. روش بررسی: این مقاله یک مطالعه مروری است که با جستجو در پایگاه داده های Web of Science, Google Scholar, Science Direct و PubMed و با استفاده ازکلید واژه های رادیاسیون، سی تی اسکن، ALARA و کودکان، مقالات مروری منتشر شده بعد از سال 2010 جمع آوری شد و مورد مطالعه قرار گرفت. یافته ها: مطالعات متعددی نشان داده اند که رادیاسیون با دوز کم در اطفال موجب افزایش اندک ولی قابل توجه ریسک ابتلا به بدخیمی مهلک در طول زندگی این افراد می شود. بنابراین اخیراً راهکارها و پروتکل های متعددی جهت کاهش میزان رادیاسون اطفال ارائه شده است که با کاهش تعداد سی تی اسکن انجام شده و جایگزین کردن سایر مدالیته های تصویربرداری و همچنین با بهینه سازی پارامترهای دستگاه تصویربرداری جهت کاهش میزان اشعه و در عین حال حفظ کیفیت تصاویر تهیه شده، دوز کلی دریافتی اشعه در اطفال را کاهش دهد. نتیجه گیری: با توجه به استفاده گسترده و رو به رشد مدالیته سی تی اسکن در کودکان و در نظر گرفتن میزان اشعه مضر آن، آشنایی بیشتر و اقدامات پیشگیرانه بر این حوزه ضروری به نظر می رسید.

زمینه و هدف: کاربرد وسیع سی تی اسکن گاهی خطرات بالقوه ای مانند تخریب غیرقابل برگشت قسمتی از بافت های بدن را به همراه دارد. به منظور پیشگیری از استفاده بی رویه و نابه جای این روش تشخیصی، اطلاع دقیق از میزان فراوانی ضایعات مغزی موجود در کلیشه های سی تی اسکن می تواند حفاظت در برابر اشعه را تا حدودی فراهم کند. به همین منظور این مطالعه با هدف تعیین فراوانی ضایعات مغزی در کلیشه های سی تی اسکن مغز مراجعین به مرکز سی تی اسکن بیمارستان امداد سبزوار انجام گرفت.مواد و روش ها: در این مطالعه توصیفی مقطعی، کلیه مراجعین به مرکز سی تی اسکن بیمارستان امداد سبزوار در سه ماهه دوم سال 1384 (807 نفر) مورد بررسی قرار گرفتند. داده ها از طریق مصاحبه با بیمار و بررسی برگه های ارجاع پزشک و گزارش سی تی اسکن جمع آوری و توسط آزمون مجذور کای و با استفاده از نرم افزار SPSS تجزیه و تحلیل گردید.یافته ها: بر اساس یافته های پژوهش، در 8/81 درصد مراجعه کنندگان جهت انجام سی تی اسکن، هیچ گونه ضایعه مغزی مشاهده نشد. در بین افراد دارای ضایعه، بیشترین درصد را افراد مبتلا به سکته مغزی (9/9 درصد) به خود اختصاص دادند و فقط 5/0 درصد افراد دارای ضایعه تومورال بوده اند. همچنین بیشترین درصد واحدها (6/34 درصد) از سردرد شکایت داشتند.نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان می دهد که میزان ارجاع به مرکز سی تی اسکن بیمارستان امداد سبزوار در بعضی موارد بالاتر از کشورهای دیگر است.

مقدمه: امروزه، توموگرافی کامپیوتری (CT) یکی از روشهای مدرن تصویربرداری پزشکی است که با استفاده از اشعه ایکس تصاویری مقطعی از بدن با کیفیت بالا ارایه می کند. از طرف دیگر متاسفانه سی تی اسکن یکی از مهمترین منابع دریافت دوز تجمعی بیماران در اکثر جوامع امروز به شمار می رود. میزان دوز دریافتی از آزمایشهای سی تی اسکن نزدیک به سطوح افزایش دهنده احتمال سرطان است. کودکان نسبت به بزرگسالان از حساسیت پرتوی بالاتری برخوردارند و حدود شش درصد از آزمایشات سی تی اسکن در کل دنیا بر روی کودکان انجام می شود. با روشهای کنترل کیفی می توان به طور دوره ای عملکرد اسکنرهای سی تی اسکن را بررسی و در جهت بالا بردن کیفیت تصویر و کاهش دوز بیمار و پرتو کار عمل کرد. هدف از این تحقیق برآورد دوز موثر کودکان زیر دو سال ناشی آزمایشات معمول سی تی اسکن در یک مرکز تصویربرداری همراه با ارزیابی پارامترهای کنترل کیفی بوده است.مواد و روشها: مقادیر شاخص دوز سی تی اسکن (CTDI) در مرکز چرخش یک دستگاه سی تی اسکن با استفاده از اتاقک یونیزاسیون قلمی و همچنین TLD در یک اسکن منفرد برای چند پروتکل معمول در آزمایشهای سی تی اسکن بر روی کودکان اندازه گیری شد. با بدست آوردن مقادیر CTDI مقادیر دوز موثر با استفاده از نرم افزار ImPACT برای هر پروتکل بدست آمد.نتایج: مقادیر دوز موثر حاصل در پروتکل های انجام شده در محدوده ای از 2.05 الی 21.45 میلی سیورت برای کودک مونث و 2.05 الی 15.7 میلی سیورت برای کودک مذکر بدست آمد. مقادیر CTDI در فانتومهای استاندارد کنترل کیفی سر و تنه نیز با استفاده از اتاقک یونیزاسیون قلمی به دست آمد. مقدار CTDIw برای فانتوم سر 20.67 ±2.01 و برای فانتوم تنه 11.13± 1.04 میلی گری به ازای 100 میلی آمپر ثانیه به دست آمد. تحقیق حاضر همچنین شامل برآورد پارامترهای کنترل کیفی دستگاه بود که از آن جمله می توان به برآورد نویز، کالیبره بودن اعداد CT، رزلوشن کنتراست بالا و پایین، مسطح بودن تصویر اشاره کرد. طبق برآورد اعداد سی تی اسکن دستگاه کالیبره نیست و این اعداد به قطر مریض و ضخامت مقطع انتخاب شده بستگی دارند. اسکنر تصویر مسطح با نویز پایین ایجاد میکند رزلوشن کنتراست بالا و پایین دستگاه به ترتیب 0.8 و 1 میلی متر برآورد شد. همچنین مقدار gap و overlap اسکنر در حد قابل قبول است.بحث و نتیجه گیری: مقادیر دوز بدست آمده کمتر از مقادیر گزارش شده در هلند و آلمان و در حد مقادیر گزارش شده در انگلیس است. مقادیر CTDIw بدست آمده حدود 11 درصد از مقادیر گزارش شده توسط ImPACT بالاتر است. با اینکه مقادیر دوز برآورد شده در حد مقادیر سایر کشورها بود و لیکن اندازه گیری پارامترهای کنترل کیفی حاکی از کالیبره نبودن و غیر یکنواختی اعداد CT است. با کالیبره کردن مناسب اعداد سی تی اسکن، اسکنر مورد بررسی می توان از یک سو تا حدودی به بالا بردن کیفیت تصویر کمک کرد و از سوی دیگر با امکان کاهش میلی آمپر ثانیه در نهایت دوز بیمار را کاهش داد که می تواند گامی در راستای اصل ALARA در حفاظت پرتوی باشد.